I had never written an obit before. This, I wanted to, for some strange reason which I cannot figure out even now. I did not know him enough to mourn over a thousand odd words; I just knew some of his words and cherished them like thousands of Malayalis around. Girish Puthenchery, thus, was more than an assignment for me; but that was about it - till I got those series of calls with feedbacks on the article. It has never happened before; not even with 'happening' cover stories.


All the responses to Puthenchery article camefrom Kozhikode and that too, from people who had nothing to do with cinema. Such was the man's appeal and such was the city's warmth.


No other city, I can vouch, will take pains to trace out and call the freelance writer, after solid three months. Today, as I received the 28th call, fondly remembering 'Puthen', I realise once again, the value of 'Kozhikodan love'. It is unadulterated and sweet... like your Halwa, Kozhikodians!!! Thank you Kozhikode, for the thoughtfulness, and Thank you Mullassery, for letting me have glimpses of the camaraderie unique to the city.


Appended here is the unedited version of Girish Puthenchery Tribute. These thousand words now, has an added significance in my life!!!


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------Film songs form a quintessential part of the collective cultural memory of our society. They are perhaps more heard and seen than their parent films because of the potential for independent circulation through other audio visual mediums. The linguistic, aural and visual elements of a song are thus analysed, appraised and appreciated at par with a film's dramatic content. Film songs, hence assume a unique significance in our cultural realm and warrant dynamic practitioners who realise the inter disciplinary values of an art form within an art form.


Fortunately in Malayalam Cinema, the domain had a surplus of both musical and lyrical talents. But not any more. It sank half down with composer Raveendran's death a few years back; And with Girish Puthenchery's demise last week, the deluge is complete.


Girish Puthenchery (1961 - 2010) was a lyricist - screenwriter who, in a span of two decades, gave Malayalam a thousand five hundred odd songs to hum, dream and cherish. His texts, with its innate simplicity and purity, marked a new genre in Malayalam lyrics which once centered around verbal aristocracy and romanticistic exoticism.


The Puthenchery Brand
-----------------------------
Starting from 'Enquiry' in 1989, the Puthenchery style lyricism adorned Malayalam Cinema with a stylistic appeal that made straight into people's hearts. He crafted his songs in a form that stood close to premise of the film's situation, with the aid of a very regional, dialectical terminology. His words evoked imageries and emotions with ease. But beyond the aesthetic attributes that made 'the Puthenchery Brand of writing' (which was fondly refered to by his friends as 'Puthente Muttayi Paattukal'), it is the speed and nature of delivery that made him desirable, far and wide.


Puthenchery arrived when Malayalam Cinema music was going through a major shift in the process of song making. Till then, our lyrics were set to tunes; But from then on, it was vice versa. Tune came first and lyrics later; making it extremely challenging for the writer. Language was important and so was speed, as song compositions would invariably happen in a studio with a meter ticking per hour. One can undoubtedly say that Girish Puthenchery's USP was his quality to write the right words, at the right time without compromising on the right tune. He responded to all kind of tunes with the most suitable vocabulary. He was the composer's delight - going hand in hand with words that complimented the meter - his knowledge in music contributing largely to the rhythymic elements.


The Dramatic Layers
-------------------------
Many of Puthenchery's popular songs are characterised by its effective layering of the dramatic situation. He also successfully incorporated the film characters, their mindscapes and predicaments into his lines. Soorya Kireedam Veenudanju Raavin Thiruvarangil (Devasuram) which metaphorically spoke about the angst of a fatherless man, Moovandi Thaazhvarayil Vendurukum Vin Sooryan Munnanazhi Chenkanalay Ninnuyayil Veezhumbol (Kanmadam) that depicted the steaming frustration and anger of a single, working class woman, Nagaram Vidhuram Eriyum Hridayam which captured the greys and chaos of the city, are some to quote.


The Bird Tales
------------------
No one can write Malayalam without invoking Sharika - the divine parrot that narrated Kilipattu to Ezhuthachan, the father of the language. And no one knew this better than Puthenchery. He paid his tribute to the doyen of language through almost of all his songs, which invariably carried the term 'Kili'. 'Kilipenne, Kinavin Koodaram Kandille' (Dosth), Oru Kili Paattu Moolave Maru Kili Ettu Padumo (Vadakkumnathan), Kili Vannu Konjiya Jaalaka Vaathil Kaliyay Chariyathare (Pranaya Varnangal), Koovaram Kili Paithale (Banaras), Kumkumam Pookum Kunnin Meloru Kunjilam Kili Padunnu (Ee Puzhayum Kadannu), Vida Parayum Kili Makalay Engu Poyi Nee (Aniyathi Pravu) are examples.


The Classic Numbers
------------------------
The writer occassionaly penned some illustrious classical idioms that demonstrated his linguistic skills and acumen for temple arts. The celebrated track 'Vande Mukunda Hare' from Devasuram was set in a rare sopana raga 'Samantha Malahari'. No one in the crew except M G Radhakrishnan, the composer and Puthenchery knew about this raga; Not even the accomplished the singers of the times. The track hence, was rendered by the composer himself. Maapu Nalku Mahamate (Devasuram), Saarasamukhi (Vadakkumnathan), Santhatham sumarasaran (Aaram Thampuran) etc also relied heavily on Puthenchery's knowledge of Kathakali, Thiruvathirapaattu and other similar music traditions.


The Unheard Melodies
---------------------------
Heard medolies are sweet; the lesser heard ones are sweeter. The applies to Puthenchery as well. It is so unfortunate that many of his reflective lyrics went unnoticed as some of the songs or films really did not make it to the public realm for a variety of reasons. Some were not used in the films, some did not make it to the box office, some got truncated for narrative purpuses et al. Oru Kunju Poovinte (Chandranudikunna Dikkil), Aamballorambalathil Aarattu (Maaya Mayooram), Vilichathenthinu Veendum (Gramaphone), Ninakkum Nilavil Kulikkum Puzhakkume Ammayay Theernathen Punyam (Mullavalliyum Thenmavum) and Pravukal Kurukunnu (Akale) are the some that failed to catch the limelight; but stood apart for its artistic construction.

Puthen Speak
----------------
A great conversationalist, Puthenchery will remain in the memoirs of Malayalam Cinema also for his sarcastic one liners, which he at times used in defense of any criticism. 'Arikku Vila Koodiyakondu Varikkum Vila Koodi', 'Pidiyana Pidiyana ennum, Nilavinte Neela Bhasma Kuriyaninjavale Ennum Ezhuthuyathu Njan Thanneyanu, Pakshe Aadyathethu Paadunnathu Porottayayikunnavanum, Randamathethu Ezhuthukaranumanennu Orkanam', 'Chitrarachanayum Kavitha Thanneyanu; Onnu Chayathilum Onnu Chandassilumanennu Mathram'.


The words above indicate his clear understanding of the art and its business. A very rare sensibility, which is adamantly artistic and adapatable at the same time, Girish Puthenchery's untimely exit is one more blow to the industry.

The End
----------
Director Lal Jose's facebook status said last week, 'Lothithadas, Murali, Rajan P Dev, Cochin Haneefa and now Puthenchery... Whom have you eyed next, Dear God?'. A comment below that read 'Any one who wishes to touch God with the stroke of art'. One wonders if God happens to take cue from this conversation, it will not take long before Malayalam Cinema goes rootless.

ഞാൻ, എന്റെ സിനിമ

ഒരു ദൂരദർശിനി തന്ന അകക്കാഴ്ചകൾ

ഏതാണ്ടൊരു പത്ത്‌ വർഷങ്ങൾക്ക്‌ മുമ്പാണ്‌ ‘ചാരുലത’ എന്നിൽ ആവേശിച്ചത്‌. കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ പൂനാ ഫിലിം ഇൻസ്റ്റിറ്റ്യൂട്ടിന്റെ ഫിലിം അപ്രീസിയേഷൻ കോഴ്സിന്റെ ഭാഗമായി ഞാനാ സിനിമ കാണാനിടയായപ്പോൾ. ആ സിനിമ ഞാനതിന്‌ മുൻപും കണ്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാലൊരു Big screen - ൽ കണ്ടത്‌ അവിടെ മാത്രമാണ്‌.

തന്റെ സിനിമകളിൽ വച്ച്‌ `ഏറ്റവും പണിക്കുറ്റം കുറഞ്ഞ ഒന്ന്‌` എന്ന്‌ റേ തന്നെ വിശേഷിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള ആ ചിത്രം അന്നവിടെ പ്രദർശിപ്പിച്ചത്‌ ‘viewing time real time’- മുമായി സന്നിവേശിക്കുന്ന ഒരു സിനിമാറ്റിക്ക്‌ ഉദാഹരണമായിട്ടാണ്‌ (ചാരുലത - രംഗം ഒന്ന്‌). സിനിമാസ്വാദനത്തിന്റെ പുതിയ അറിവുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ഞാനന്ന്‌ വായിച്ചെടുത്ത ‘ചാരുലത‘ ഞാനതു വരെ കണ്ടതിൽ നിന്നും ഭിന്നമായിരുന്നു.

NFAI യുടെ തീയേറ്ററിന്റെ തണുപ്പുള്ള ഇരുട്ടിൽ വെള്ളിത്തിരയിൽ തെളിഞ്ഞ ആ ബ്ളാക്ക്‌ & വൈറ്റ്‌ ചിത്രം- അത്‌ വരച്ചിട്ട ജീവിതത്തിന്റെ 'greys’ അതിന്റെ സൌന്ദര്യാത്മകത - മറ്റൊരു ചലച്ചിത്രത്തിനും അതുവരെ കഴിയാത്തത്ര ആഴത്തിൽ എന്റെ sensibilities നെ പിടിച്ചുലച്ചു; അത്‌ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌ വർഷങ്ങൾക്ക്‌ ശേഷമാണെന്ന ‍്‌ മാത്രം.

ഊഞ്ഞാലിലിരുന്നാടുന്ന നായികമാരെ കണ്ടപ്പോഴെല്ലാം ചാരുവിനെ ഓർത്തിരുന്നെങ്കിലും, എന്റെ സിനിമാഭിനിവേശങ്ങളിൽ റേയോ ചാരുലതയോ കാര്യമായ ഇടപെടലുകളൊന്നും തന്നെ നടത്തിയിരുന്നില്ല. അക്കാലത്ത്‌. ഒരാശുപത്രിക്കൂട്ടിരിപ്പിന്റെ വിരസത മാറ്റാനായി പ്രിയാ എ. എസ്‌.ന്റെ ചെറുകഥാ താളുകൾ മറിക്കുന്നതിനിടയിലാണ്‌ ‘ചാരു വിചാരങ്ങൾ‘ വീണ്ടും ഉടലെടുക്കുന്നത്‌. ചാരുലതയിൽ ആകൃഷ്ടയായ ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരി മലയാളി പെൺകുട്ടിയുടെ സിനിമാ-വിവാഹ സ്വപ്നങ്ങൾ കോറിയിട്ട ആ കഥയിലൂടെ, ഓരോ സ്ത്രീയ്ക്കുള്ളിലെയും ‘ചാരുലത‘യിലേക്ക്‌ വെളിച്ചം വീശുകയായിരുന്നു പ്രിയ. അങ്ങനെ എന്റെ ഉള്ളിലേക്ക്‌ ഞാൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കിയ ആ നിമിഷമാണ്‌ എന്റെ സിനിമ ജനിച്ചത്‌.

കരുതിയിരുന്നതിനും തീവ്രമായി ‘ചാരുലത‘ എന്നിൽ ആവേശിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന്‌ ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞത്‌. പ്രിയ എ. എസ്‌. ന്റെ വാക്കുകൾ അവസാനിക്കാത്ത ഒരനുരണനം എന്നിലുണ്ടാക്കിയപ്പോഴാണ്‌. ‘മനനം‘ എന്ന സർഗ്ഗപ്രക്രിയയുടെ തുടക്കം ഞാനനുഭവിച്ചറിഞ്ഞത്‌ ആ ആശുപത്രി മുറിയിൽ വച്ചാണ്‌. പിന്നീട്‌ ഈ കഥ വായിച്ചുകേട്ട്‌ എന്റെ സിനിമാ സ്വപ്നങ്ങൾക്ക്‌ ചുക്കാൻ പിടിച്ച പാർവ്വതി (നിർമ്മാതാവ്‌), പത്മപ്രിയ (നടി), ഗായത്രി (പത്മപ്രിയയ്ക്ക്‌ ശബ്ദം നൽകി) എന്നിവരെല്ലാം പറഞ്ഞ ഒരു വാക്കിതാണ്‌ identification - ആ ഒരു വാക്കിന്റെ ബലത്തിലാണ്‌ എന്റെ പ്രഥമ സിനിമാസംരംഭം ഉടലെടുക്കുന്നത്‌. ‘ചാരുലതയുടെ ബാക്കി’യുടെ ആരൂഢവും അത്‌ തന്നെ.

ചില 'ചാരു' വിചാരങ്ങൾ
`ചാരുലത എന്ന സ്ത്രീയോടോ, സിനിമയോടോ എന്തിനോടാണ്‌ നിനക്കിഷ്ടം... ?
‘ചാരുലതയുടെ ബാക്കി’യിലെ നായിക, നായകനോട്‌ ചോദിക്കുന്ന ഒരു ചോദ്യമാണിത്‌. ഇതേ ചോദ്യം ഞാൻ പലവട്ടം എന്നോടുതന്നെ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്‌. സിനിമയിൽ അയാൾ ഉത്തരം നൽകുന്നത്‌ obviously സിനിമയോട്‌, എന്തായിത്ര സംശയം?, എന്നാണ്‌. എന്നാൽ ഞാൻ സംശയമന്യെ പറയുന്നു, എനിക്കിഷ്ടം ‘ചാരു‘വിനോടാണ്‌ - സിനിമയ്ക്കപ്പുറത്തുള്ള അവളുടെ ജീവിതത്തോട്‌ - ആ ജീവിതത്തിന്റെ ബാക്കിയായി ഇന്നും നിലനിൽക്കുന്ന മറ്റു സ്ത്രീ ജീവിതങ്ങളോട്‌. ഞാൻ ഉൾപ്പെടുന്ന ആ സമൂഹത്തിന്റെ കഥകൾ അവയർഹിക്കുന്ന ‘Sensitivity’യോടെ പറയേണ്ടതുണ്ട്‌ എന്ന്‌ തോന്നി. സ്ത്രീ മനസ്സുകളുടെ finer emotional fabric, ഒരു coffee table conversation-ലോ, ഒരു തീപ്പൊരി പ്രസംഗത്തിലൂടെയോ തുറന്ന്‌ കാട്ടാൻ സാദ്ധ്യമല്ല. അതിന്‌ മനുഷ്യാവസ്ഥകളുടെ നേർക്കാഴ്ചകളാകുന്ന കഥകളും, അവയെ ഉൾക്കൊള്ളാനാകുന്ന ഭൂമികകളും സൃഷ്ടിക്കപ്പെടണം. ആ ശ്രമത്തിൽ നിന്നുയർന്നുവരുന്ന ഒരു കലാസൃഷ്ടിയുടെ ‘communicative power’ എത്രകണ്ട്‌ മോശമായാലും, അതുളവാക്കുന്ന 'sensory experience' കാഴ്ചക്കാരനിൽ ഒരു ചിന്ത ഉദ്ദീപിപ്പിക്കുമെന്നതിൽ സംശയമില്ല. അങ്ങനെയൊരു ചിന്തയിൽ നിന്നാകണം എന്റെ റലയമലേ, എന്റെ Cinematic discourse തുടങ്ങേണ്ടതെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു.

സിനിമാ പ്രവർത്തകനായ എന്റെ സുഹൃത്ത്‌ കമൽ മുഹമ്മദ്‌ ഒരിക്കലെന്നോട്‌ പറഞ്ഞു, 'Filmmaking is like being stripped in public'. അന്നെനിക്കൊന്നും തന്നെ മനസ്സിലായില്ല, വെറുമൊരു സിനിമാപ്രേമി മാത്രമായിരുന്നു ഞാനന്ന്‌.
നാല്‌ വർഷങ്ങൾക്കും `ചാരുതലയുടെ ബാക്കി`ക്കുമിപ്പുറത്ത്‌, ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം പൂർണ്ണമായി ഉൾക്കൊള്ളാൻ പാകമായ ഒരു മനസ്സ്‌ എനിക്ക്‌ കൈവന്നിരിക്കുന്നു എന്ന്‌ പറയാതെ വയ്യ. വിചാര വികാരങ്ങളെ പച്ചയായി തുറന്നു കാട്ടുമ്പോഴുള്ള ലജ്ജ, നോട്ടങ്ങളെ നേരിടുമ്പോഴുള്ള ചൂളൽ, വിവസ്ത്രയാകുന്നതിന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനൊപ്പം ഞാനിതെല്ലാം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ട്‌. എങ്കിലും വിചാരണകൾക്ക്‌ തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോഴും ഞാൻ സത്യം മാത്രമേ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളൂ എന്ന ധൈര്യവും, എന്റെ സത്യം മനസ്സുകളെ സ്പർശിക്കുന്നു എന്ന ഊർജ്ജവും ഈ യാത്രയിൽ എനിക്ക്‌ കൂട്ടാവുന്നു.